تو اين را نيز نخواهی فهميد .

آسمان آبــي، جـنـگل سـبــز، صداي زلال آب، آواز گنجشگها، نسيم مهربون بهاري، يه دشت گل شقايق و كلي گل اقاقيا وقتي ميزبان يه روح خسته باشن چي ميشه .....
ما آدمها وقتي ارزش واقعي چيزي يا كسي رو مي فهميم كه مدتي تو زندگي هامون غايب بوده يا به كل از دست رفته . مثل من كه به فاصله 15 دقيقه اي از كوه زندگي مي كنم اما به اين زندگي لعنتي اجازه دادم من رو هم مثل بقيه در خودش غرق كنه. عقل و منطق رو گذاشتم در راس كار و اجازه دادم هواي نَفَس كشيدنم رو هم ازم بگيره. تا بحال پا رو دلم گذاشتم و فقط حسرت خوردم.... اما ديروز صبح فهميدم چه اشتباه بزرگي كردم .من ديروز فهميدم روح خيلي بيشتر از جسمِ خاكي احتياج به تغذيه داره. تازه ديروز فهميدم شقايق چقدر سرخِ ... ديروز فهيدم زندگي فقط همين چند روزه... من امروز هستم و فقط امروز مي تونم گرمي لبخند را ببخشم . امروز مي توانم در مهماني گنجشكها شركت كنم. من امروز شادَم و مي توانم با فريادهاي بيكران، اين حس زيبا را در فضا منعكس مي كنم. اما فردا ممكنه اثري از اون لبهاي خندان روي كره خاكي نمونده باشه و روزي مي رسه كه از اين چشمهاي كنجكاو فقط يه نقش كم رنگ توي دلي،دفتري يا چشمي باقي مي مونه. زندگي همين امروزه... بياييد نذاريم همش زير بار مسووليت و كار هدر بره. زندگي همين لحظه است... بياييد ارزش اين لحظه ناب رو بدونيم.
بياييد دست در دست هم بگذاريم تا همه سرديهاي عالم گرم شود. بياييد شور زندگي هم باشيم . نمي دانيد زندگي بخشيدن چه حسي دارد... بياييد روحهاي خسته مان را براي لحظه اي چند از بند آزاد كنيم و تا ابد همراه هم پرواز كنيم

من فكر مي كنم انسانها همه تخم مرغ هستند.
من هر چه انسان ديده ام
كه شكسته است
توي او زرد بود.
من فكر مي كنم توي همه انسان ها زرد است.
من فكر مي كنم كه انسان ها همه تخم مرغ هستند.

او دوست داشت به دلِ من فكر نكند.
او دوست داشت من به دلم فكر نكنم.
او دوست داشت من براي هميشه يك جوري بمانم.
او دوست داشت دلِ من براي هميشه گرفته باشد.

امشب من يك جوري شده بودم.
مادرم هر وقت اين جوري مي شود مي گويد دلم گرفته است.
من فكر مي كنم دلم گرفته است.
من فكر مي كنم دلِ من با پيچ گوشتي باز نمي شود.
من فكر مي كنم دلِ من با هيچ تلمبه اي هم باز نمي شود.

من خيلي خيلي سردم بود.
من مي خواستم پايين برگردم.
اما من تصميم گرفته بودم بالا بمانم.
من تصميم گرفته بودم يخ بزنم.
زيرا من مي دانستم فقط آدمهايي كه يخ زده اند دلشان باز است.

من مي توانم چيزي از زمين كم كنم.
من مي دانم از خيلي چيزها مي شود اثري نماند.
من دلم مي سوزد
زيرا مي دانم تمام چشم هاي آدمهايي كه در چشم هاي من است
زير خاك خاكي مي شود.
من مي توانم آن چشم ها را از زمين كم كنم.

(سولماز دريانيان)

نوشته ی پریسا

گلدسته خسته

تو غم نشسته

حوضهای کاشی لباش شکسته

اذون مغرب صفا نداره

نشونی از

خدا نداره

غروب دلتنگ

خورشید بی رنگ

انگار که ساختن دلارو از سنگ

رواق مسجد تو قاب زنجیر

حصیر پاره تن خسته و پیر

اون رفته ی من کی بر میگرده ؟

دلم خدایا دریای درده

تو که سرشتی با غم گلم رو

من پس میگیرم از تو دلم رو

کنار ایوون زنی نشسته

با روی بسته

دلی شکسته

میگه خدایا  تو پس کجایی

نه توی مسجد نه تو دلایی

گفتی میبینم

گفتی میدونم

خودت میدونی بی همزبونم

+++++

تو بهت کوچه خمیازه ی درد

تو گریه ی باد گلهای پرپر...

مـــــــن مـــــی خـــــواهـــــم یـــــه دســــتــــه گـــــل بـــه آب بـــــدم

آرزوهــــــامـــــو بــــه یــــک حــــــبــــــــاب بــــــدم

ســـیــــبــــی از شـــاخـــه حــــســـرت بـــچــــیـــــنـــــم

بـــــــنــــــدازم رو آســـــــمـــــون و تــــــــــاب بــــــــــدم

بــــــــاد امانتدار خوبی است .... بـــوســـه ای به باد می سپارم ... و خوب می دانم بدون چشم داشت و توقع .....هر بار که گونه هایت را نوازش می کند امانتی من را به تو خواهد رسانید....

مردها پسر بچه هايي مطيع هستند. همان گونه كه به آن ها آموخته اند، زندگي مي كنند. هنگامي كه زمان ترك مادرهايشان فرا مي رسد، مي گويند : باشه، ولي من به يك زن نياز دارم. من حق دارم چندين زن، فقط و فقط براي خودم داشته باشم. يك زن براي رختخواب ام، يك زن براي سرِ ميزم، يك زن براي فرزندانم و يك زن براي خودم كه همواره كودك باقي مي مانم. و از آن جايي كه به نظر مردها ،بهترين راه نگه داشتن يك زن ازدواج كردن است، ازدواج مي كنند. ازدواج براي مردها يك آفت ديگر، يك بيگاري اجباري است، درست مانند كار حقوق بگيري يا خريد آخر هفته. مردها وقتي ازدواج مي كنند، ديگر به زن شان فكر نمي كنند. با يك كامپيوتر بازي مي كنند، قفسه اي را تعمير مي كنند، چمن ته حياط را مي زنند. اين راهي است كه آن ها براي كناره گيري از زندگي پر تلاطم انتخاب مي كنند. اين راهي است كه مردها از طريق آن، بي آن كه عزيمت كنند، عزيمت مي كنند. با ازدواج ، براي مردها چيزي تمام مي شود. براي زن ها برعكس است: با ازدواج، چيزي شروع مي شود. زن ها از زمان نوجواني مستقيما به عمق تنهايي شان مي روند و به قدري مستقيم به سمت اين تنهايي مي روند كه با آن ازدواج مي كنند. تنهايي مي تواند فقدان يا نيرو باشد. زن ها در ازدواج هر دو را كشف مي كنند. اغلب زن ها و فقط زن ها مي خواهند ازدواج كنند. زن ها روياي ازدواج را در عمق وجودشان مي پرورانند، روياي ازدواج را در عمق وجودشان حمل مي كنند و اين امر باعث مي شود كه گاهي خسته شوند و همه چيز را رها كنند : همه چيز را رها مي كنند تا تنها باشند و چه بهتر كه به كل تنها باشند.
( فراتر از بودن - كريستين بوبن)

در حضور وهمي سنگين
در پس كوچه هاي غروب
با ياد تو بيدار نشستم
و سحرگاه :
به شكرانه اي
عشقت را نماز بردم.
چشمانت :
قبله گاهم بود
و ذكرم
تمامي شعرهايت.

{ پریسا }

بــگو اي مــرد مـــن اي از تبار هر چه عــاشــق
بــگو اي در تــو جـاري خـون روشــن شــقــايــق
بــگو اي سوخته اي بي رمق اي كوه خـسـتـه
بــگو اي با تــو داغِ عـاشـقـاي دل شــكــســتــه
بــگو با مــــن بــگو از درد و داغــِت
بـذار مـَـرحــم بـذارم روي زخـمـات
بـذار بـارونِ اشـــك مــن بــشــوره
غـبـار غـصـه هـا رو از ســـراپــــات
بـذار سـر روي شونَم گريه سر كن
از اون شب گريه هاي طرح هق هق
بـذار بـاور كنم يه تـــكـيــــه گــاهـــم
بـراي غــربـت يــه مــــرد عــــاشـــق

رهـا از خستگي هاي هميشه باورم كن
بذار تا خاليِ سينه ام برات آغوش باشه
بـرهـنـه از لـبـاس غصه هاي دور و ديرين
بذار تا بوسه هاي من برات تن پوش باشه

زير آسمون يك شهر روزها رو شب مي كنيم... از هواي يه آسمون نفس مي كشيم... فقط در همين يه آسمون خدا رو جستجو مي كنيم ... چشم به همين آسمون مي دوزيم و از ته دل آه مي كشيم... شبها هم با هم و بي خبر از هم، ستاره هاي همين آسمون رو مي شمريم ...
زير يه آسمون - يه سقف بزرگ – زندگي مي كنيم .... اما تفاوتي با اونهايي كه از زير آسمونهاي ديگه مي نويسند و update مي كنند نداريم... به هم خيلي نزديك و در عين حال دوريم... جسم ها خيلي نزديكِ اما روحها در دور دستها سير مي كنه ... زير يه آسمونيم اما كمتر از حال و روز همديگه خبر داريم... زير يه آسمون هستيم اما كاش نبوديم .... زير يه آسمون هستيم اما وقتي ياد هم مي افتيم كه ديگه دير شده... وقتي از خواب غفلت مي پَريم و براي دوستان دلتنگ ميشيم كه ديگه به جاي آسمون زير خاك خوابيدند.
نمي خواهم غر بزنم... نمي خواهم ناله كنم ... نمي خواهم از كسي ايراد بگيرم چون اول بايد خودم رو درست كنم .من از خودم خجالت مي كشم چون من هم مثل همه آدمهاي ديگه در بهانه اي به موجهي مشكلات روز مره غرق شده ام تا براحتي بتونم حق دوستي رو بجا نيارم... ديگه دور دورِ ماشين شده... اما آدمها بجاي اينكه ماشينها رو به خدمت بگيرن خودشون در خدمت ماشينها هستند... دل ها و عشق ها و دوستي ها هم ديگه خيلي وقتي ماشيني شده .... مي ترسم من هم ناخواسته و نادانسته مثل بقيه ماشيني شده باشم .... خيلي مي ترسم ....

تا حالا به بچه هايي كه مادرشون محجبه است توجه كردين ؟ من خيلي رو نگاهشون دقت كردم ... دخترها معمولا دوست دارند زودي بزرگ بشن و مثل ماماني لباس بپوشند، در خيلي موارد جوّ شستشوي مغزي در خانه انقدر قويِ كه دخترهاي كوچولو رو از همون 3-4 سالگي با حجابي فراتر از كامل در خيابانها و مراكز خريد مي بينيم... يادمه اون موقع كه تو شهروند كار مي كردم خيلي به بچه ها توجه مي كردم . حوالي عيد بود كه يه دختر كوچولو رو با چادر ديدم ،قد خودش و چادرش روي هم 2 وجب هم نمي شد . با اون چادر و روسري كيپ به سختي حركت مي كرد چه رسد به اينكه بتونه مثل بچه هاي ديگه ورجه وورجه هم بكنه ... و چهره پدرش به نظرم مي تونست برنده جايزه مضحك ترين نگاه عالم بشه... نگاهش رو تا اعماق خوندم ....مردكِ ابله طوري با غرور به دختركش نگاه مي كرد كه انگار داره يه قديس براي آينده تربيت مي كنه... پدر دخترش رو صدا زد : “ فاطمه ! تند نرو بابا مي افتي!!!! “

يه بار دنبال تاييديه چك پول يه خانم كره اي بودم . خانمه يه پسر فينگيلي با مزه داشت . همونطور كه همه اطلاع دارند اينجانب شديدا خوره بچه هستم ، خصوصا كه از نوع لُپّوش باشه. دستش رو گرفته بودم و با هم از پله ها پايين مي رفتيم ..خانمه هم پشت سرمون بود. دقيقا پايين پله ها با يه خانواده شاخ به شاخ شديم . اون هم چه خانواده اي... قيافه و خصوصا شكم باباهه منو ياد وليد تو سريال امام علي انداخت!!! مادر كلاغ سياه هم تقريبا 3/1 از دماغش و 2/1 يكي از چشمهايش بيرون بود. باز صد رحمت به پسر كوچولوشون كه لا اقل لباسهاي بچه گانه پوشيده بود. نگاه پسر بچه ها يك آن به هم گره خورد .بعد به طور اتوماتيك همراهانشون رو ورانداز كردند. از چشمان پسر كره اي معلوم بود وحشت كرده .... خوب حق هم داره... يادمه خودم كه بچه بودم هميشه تو خيالم آدمهاي بد و دزد داستانهاي بابا رو كاملا پوشيده با سياه تصور مي كردم ...اون آدمها همه شون مثلثي شكل بودند و هيچوقت صورت نداشتند... از چهره پسر بچه هم معلوم بود يكي از هيولاهاي رويايي اش رو ديده... پسر بچه ايراني هم با تعجب كت و دامن آبي خانم كره اي رو نگاه مي كرد !!! همه چيز در يك لحظه اتفاق افتاد.... ما راه خودمون رو رفتيم و خانواده ايراني هم از پله ها بالا رفتند.
پسر كره اي پشت سرش رو نگاه مي كرد . برگشتم ديدم پسر كوچولوي ايراني به پدر و مادرش ميگه “ چرا اون خانومه لباس عروسي پوشيده ؟!؟ نمي ره جهنم ؟؟؟؟“

از اين وقايع زياد مي بينم. بچه هايي كه از ماشين مامان باباها ، تو پياده رو ها و خيابانها ، از همه جا به دنيا نگاه مي كنند . و از سني كه تفاوتها رو درك مي كنند مي پرسند چرا ؟؟؟ پدر و مادرها هم ساده و گذرا جواب ميدهند و نمي دونن با جوابشان دارند يك تفكر و شخصيت رو مي سازند.... مادري كه زنان ديگر رو در خيابان به پسر يا دخترش نشون مي ده و ميگه شيطون توي جلد اينها ست ، نمي دونه چه تنفري رو در ذهن پاك و بي نقش كودكش رسم مي كنه ... پدري كه دوست داره دختر خردسالش بيشتر از ديگر بچه هاي زمونه پوشيده باشه نمي دونه داره با خود خواهيش چه ضربه بزرگي به روح دختركش وارد مي كنه.

روان شناسان معتقدند ريشه همه گره هاي گم شده روحي به دوران كودكي بر مي گرد و هميشه براي پيدا كردن نقاط تاريكِ روحِ روان پريشان بدنبال جزئيات دوران طفوليت فرد هستند...
حالا من از خودم و شما مي پرسم: اين كودكان كه طبعا مادران و پدران آينده هستند با كوله بار عقده هاي دوران كودكي كه هيچ وقت اجازه نيافتند تجربه كنند، چگونه مي توانند صاحب حسي به عظمت و شكوهِ عشقِ يك مادر يا پدر شوند ؟

@@@

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم ...

هميشه خوابها از ارتفاع ساده لوحي خود پرت مي شوند
و مي ميرند
من شبدر چهار پري را مي بويم
كه روي گور مفاهيم كهنه روئيده ست
آيا زني كه در كفن عصمت و انتظار خود دفن شد
جواني من بود؟
آيا دوباره من از پله هاي كنجكاوي خود
بالا خواهم رفت
تا به خداي خوب، كه در پشت بام خانه قدم مي زند
سلام بگويم؟

حس مي كنم كه وقت گذشته ست
حس مي كنم كه «لحظه» سهم من از
برگ هاي تاريخ است
حس مي كنم كه ميز فاصله كاذبي ست در ميان گيسوان
من و دست هاي اين غريبه غمگين

حرفي به من بزن
آيا كسي كه مهرباني يك جسم زنده را
به تو مي بخشد
جز درك حس زنده بودن
از تو چه مي خواهد؟

حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم.

اگه يه روز بغض گلويت رو فشرد
بهت قول نمي دم كه... مي خندونمت
ولي مي تونم باهات گريه كنم .
اگه يه روز نخواستي به حرفاي كسي گوش كني
خبرم كن ....
قول مي دم كه خيلي ساكت باشم.
اگه يه روز خواستي در بري
حتما خبرم كن
قول نمي دم كه ازت بخوام وايسي
اما مي تونم باهات بدوم.
اما ....اگه يه روز سراغم رو گرفتي و خبري نشد....
سريع به ديدنم بيا
حتما بهت احتياج دارم .

در ميان من و تو فاصله هاست
گاه مي انديشم مي تواني تو
به لبخندي اين فاصله را برداري !
تو توانايي بخشش داري
دستهاي تو توانايي آن را دارد
كه مرا زندگاني بخشد
چشمهاي تو به من مي بخشد شور عشق و مستي
و تو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي !

ميخانه اگر ساقي صاحب نظري داشت
مي خواري و مستي ره و رسم دگري داشت

تفاوت زني كه براي يك شب يا حتي چند ساعت خود فروشي مي كنه با اون زني كه خودش رو براي يك عمر مي فروشه در چيه ؟؟؟
نمي فهمم چرا بعضي ها تشابه چنين قراردادهايي رو ناديده مي گيرند ؟ چرا در اين مملكت تا اسمي از ازدواج مياد همه چيز جلوه ای موجه و پسنديده به خود می گيره ؟
شايد من اشتباه فكر مي كنم ولي زني كه براي يك شب خود فروشي مي كنه فقط جسمش رو به حراج گذاشته اما زني كه بخاطر ماديات تن به ازدواج مي ده علاوه بر جسمش روحش، عمرش و عشقش رو همگي با هم فروخته. و چنين مادري بزرگترين خيانت رو در حق فرزندانش مرتكب ميشه ... من فرزنداني را كه بدون عشق به اين دنيا قدم گذاشته اند ديده ام ...آري ديده ام كه چطور نگاه مبهمشان هميشه به افقهاي دور دست خيره شده ... و هر چه در چشمان سردشان جستجو كرده ام هيچ نشاني از آن برق با شكوه عشق نيافته ام .. ديده ام كه چطور يك عمر نا اميدانه براي جستجوي معني ساده عشق در تكاپو بوده اند، و با چشمان اشكبارم ديده ام كه هيچ گاه جوابي نيافته اند...
و گناه من اين است شايد كه هيچ وقت نخواستم هم خانه مردي شيشه اي باشم... و هميشه در افكارم عشق را مساوي هم نفس بودن قرار داده ام... و گناه من شايد اين است كه نخواسته ام مادر فرزنداني از جنس يخ باشم ...
هيچ قصد رفتن بالاي منبر و سخنراني كردن رو ندارم، فقط از همه دختراني كه ثروتي به بزرگي و ارزشمندي زندگي شان را به جلاي خانه هاي ميلياردي و ماشين هاي خارجي مي فروشند، شگفت زده ام . و از شما مي پرسم ، اين مادران چگونه فرزنداني را براي ايرانِ آينده تربيت خواهند کرد ؟
اصلا شايد همه گناه من اين است كه به فرزندان ايران زمين فكر ميكنم ؟؟؟
اما مطمئنا مي دانم, بزرگترين گناه من اين است كه هميشه عشق را باور داشته ام و از وقتي به معني سبزش پي بردم آن را جستجو كرده ام و تا روزي كه گرماي دستانش را در دست بگيرم، همچنان خواهم كاويد ....

بله من عصبانيم .... اتفاقا خــيــلــي عصباني هستم .... چون اين روزها قراره در ميان نا باوري خيلي ها براي بار دوم پس از شروع سال به قول همه آنهايي كه خودشان رو مصلحت انديش و خير خواه مي دانند، به بختم لگد بزنم. اگر به بخت لگد زدن اينه پس من با افتخار اين كار را تكرار خواهم كرد و با تمام وجود فرياد مي زنم تا همه بشنوند : اگر همه اينها گناه است من تا ابد گناه كار خواهم ماند !!!
خدا رو شكر مي كنم كه پدر و مادرم به غريبه ها اجازه دخالت در زندگيم رو نمي دهند و خودشون هم ازم نمي پرسند چرا . و خداي مهربونم رو شكر مي كنم چون مي دونم فقط خداونده كه تا بحال يك لحظه هم تنهايم نگذاشته و اونقدر مهربونه كه هيچ وقت نمي گذاره ...
و از شما عزيزان تشكر مي كنم كه صبورانه نوشته هاي بي سر و ته من رو مي خونيد و غر غر هاي گاه و بيگاه من و دلم رو تحمل ميكنيد . دوستتان دارم ... تا ابد ! 

پریسا

اين روزها همه به افزايش بي رويه تعداد دختران فراري گير دادند، اما نمي دانم چرا نگراني همه فقط در حد بيان جملات سوزناك و ظاهرا دلسوزانه خلاصه ميشه...اين يكي از بزرگترين مشكلات مملكت ماست ... همه فقط حرف مي زنند تا مبادا از كاروان دلسوزانِ عقب بمونند...اما تا بحال نديدم كسي به فكر چاره باشه...
و حالا من نمي دانم چطور بايد به دختر 19 ساله اي كه با نا پدري 27 ساله اش مشكل داره دلداري بدم .... و چطور مي تونم اون رو به موندن و نرفتن قانع كنم ؟؟؟ احساس سرماي شديدي از درون دارم. انگار قلبم و عقلم هر دو با هم منجمد شدند و هر چي تلنگر مي زنم هيچ عكس العملي دريافت نمي كنم... همه چيز مثل يه گيجي مبهمِ ... با خودم مي گم :نكنه پريسا عوض شده و اون پريسايي كه نمي شد روزي رو بدون دردِ سر شب كنه، ديگه از عهده هيچ كاري برنياد؟ اين روزها دختري پاك و معصوم در انتخابِ سختِ بين نا پدري يا نا مادري يا فرار - و به قول خودش - رهايي سرگردان مونده.... و من هر چقدر به عقلِ منجمدم رجوع مي كنم نمي تونم راه حل منطقي براي اين مشكل پيدا كنم ... خيلي دوست داشتم بدونم يه مادر چطور شوهرش رو به بچه هايش ترجيح مي ده و با اينكه اصلا هم به شوهرش محتاج نيست و همه چيز رو مي دونه باز هم هيچ اعتراضي نمي كنه ؟!؟ آيا ميشه از واژه مقدس “مادر“ براي همچين شخصيتي استفاده كرد ؟ آيا حق مادري فقط در بدنيا آوردن خلاصه ميشه ؟
و اون پدري كه تقريبا بلافاصله بعد از طلاق مجددا ازدواج مي كنه، اصلا به بچه هايش فكر مي كنه ؟!!؟ شايد من توقع زيادي دارم ...لطفا شما بگيد .. وقتي پدر و مادر فرزندي رو به دنيا ميارن نبايد آينده فرزندانشون رو هم در نظر بگبرن ؟ يا لااقل اگه پشيمان شدند بتونند از غرورشون بگذرن و به هم برگردند ؟ اما در زير آسمانِ همين شهر، مادر – و شايد هم مادراني- بخاطر له نشدن غرورِ بي ارزش، حتي حاضر به خورد شدن غنچه نوشكفته اي به ارزشمندي دخترشان در زير پاهاي مردي غريبه هستند .....نمي دانم ... شايد هم رسم دنيا همينه و منٍ خوش خيال مثل هميشه بيش از حد از زندگي توقع دارم ....
شايد ارزشها تا ابد در حد يه رويا مي مونه و من روزي متوجه اين مساله بشم كه ديگه خيلي دير شده باشه .

روح من بين راه يخ زده است
دختري سر به راه يخ زده است
پشت دروازه دلم ديري ست
عشق، بي تكيه گاه ، يخ زده است
در فضايي ، پر از گل و خورشيد
زني از جنس ماه يخ زده است
(( صبر كن ! احتياط بايد كرد
جاده در نيمه راه يخ زده است ))
شانه ام ، اين كه تكيه گاهم بود
زير بار گناه يخ زده است ...

***

پریسا

از مرد عاشقي شنيدم كه موقع مرگش مي گفت : « انسانها وقتي مي ميرند روي سنگ قبرشون تنها تاريخ تولد و وفاتشون رو مي نويسند. بين اين دو تاريخ هم فقط يه خط تيره مياد... فقط يه خط تيره ... انگار نه انگار كه يه زندگي در اين بين گذشته . و يه خط تيره كوچولو جاي همه لبخندها و اشكهاشون، خوشبختي و عشقهاشون ، حرفها و فريادهايي كه هيچوقت به زبان نيامده مي شينه... »
من تا بحال هيچ وقت از مرگ نترسيده ام اما شنيدن اين حرفها دلم رو لرزوند. شايد بخاطر اينكه نمي خواهم از من و زندگي ام تنها يه سنگ سياه با دو تا تاريخ و يه خط فاصله كوچولو كه جاي يه عمر زندگي قرار مي گيره ، باقي بمونه ... من مي خواهم متفاوت باشم ... و اونقدر به خودم ايمان دارم كه ميگم زندگيِ من مطمئنا متفاوت خواهد بود. من به سهمی کوچک از موفقيتها قانع نيستم . من يه سهم بزرگ از موفقيتهاي اين دنيا رو مي خواهم. من همه خوبيهاي اين دنيا رو مي خواهم . من مي خواهم در همه شاديها و همه لبخندها سهيم باشم. شايد اسمش رو جاه طلبي بگذاريد اما من فقط مي خواهم متفاوت باشم !

در اتاقي كه به اندازه يك تنهائيست
دل من
كه به اندازه يك عشق است
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيبايي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناريها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من ، آسمانيست كه آويختن پرده اي آنرا از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد :
(( دستهايت را
دوست مي دارم ))
دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد، مي دانم، مي دانم، مي دانم
و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت .

كسي نيست ،
بيا زندگي را بدزديم ، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم .
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين، عقربكهاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي كنند .
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي ام .
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را .
مرا گرم كن
در اين كوچه ها كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم
من از سطح سيماني قرن مي ترسم .
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد .
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات .
اگر كاشف معدن صبح آمد ، صدا كن مرا .
و من ، در طلوع گل ياسي از پشت انگشتهاي تو، بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمبهايي كه من خواب بودم ، و افتاد .
حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گير و داري كه چرخ زره پوش از روي رؤياي
كودك گذر دا شت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.
و آن وقت من، مثل ايماني از تابش ((استوا)) گرم،
ترا در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد.

سينه ام آينه اي است
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آيينه بزداي غبار...

با گونه هاي غايبت از شوق گريه اين همه دوري چه مي خواهي ؟
بنگر چگونه با ردّ نام تو
دستان بلند فاصله در روي سينه هايمان فرياد مي كشد
كاش اين همه ابر بازيگوش تنها براي لحظه اي به كوچه هاي ديگر اين آسمان ميرفتند
و من
مرگ تو را در آغوش مي گرفتم
و بي وقفه اي به پندار با تو بودن مي مردم.
نه !
گوشهايم را وا نمي كنم.
پس تو ديگر چيزي از ناهمواري زمان مگو ،
و چشم از چند و چون آسمان بردار
كه واژگان خورجين كوچكم بومي نگاه روشنتان
و بي جذبه خيال خواهش تو
به دورترين تپه هاي فراموشي خواهند گريخت.
نه !
تو ديگر به ماندن و نرفتن و رفتن سراسيمه ام مكن.

صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.
در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم
چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد.
و خاصيت عشق اين است.

(سهراب)

اين روزها وقت زيادي براي برنامه هاي تلويزيوني نداشتم. فقط گاهي كه براي كاري مي رفتم پايين گزارشهاي اخباري توجهم رو جلب مي كرد.... اما تفاوت اخبارهاي مختلف فوق العاده جالبِ :
اخبار شبكه يك :
1- در حمله اخير تانكهاي رژيم صهيونيستي 11 نفر از غيرنظاميان و افراد معصوم فلسطيني به شهادت رسيدند.
2- تمامي (!!!) مردم دنيا با برگزاري تظاهرات ضد جنگ اقدامات آمريكا را محكوم كردند.
3- در كارناوال سالانه اي در شهر ريو دژنيروي برزيل شونصد نفر كشته شدند. گفتني است تعداد كشته هاي امسال اين كارناوال نسبت به سال گذشته 20 درصد افزايش نشان داده !!!!
شهرت اين كارناوال كه از جاذبه هاي بزرگ توريستي براي برزيل است ، باعث شده كشورهاي همسايه هم براي جذب توريست چنين كارناوالهايي برگزار كنند !!! در كارناوال مشابه يكي از كشورهاي همسايه تعداد كشته ها فلان عدد گزارش شده !!!

3- نيمي از مردم فِلان شهرِ بِهمان كشور در اثر طغيان رود فلان غرق شدند و بقيه هم بي خانمان گشتند.

4- افزايش آمار ايدز ، جنايات و جرايم اخلاقي در كشورهاي اروپايي و آسياي شرقي مسوولان اين كشورها را نگران كرده است !!!

5- آتش سوزي در يكي از اماكن عمومي فلان كشور چند صد كشته داد !!!

6- ( البته اين جور خبرها هميشه تيتر اول اخباره !!! ) ... در سخنراني اخير خود فرمودند : كي گفته مردم از روحانيت و نظام اسلامي خسته شدند ؟؟؟؟ مردم عاشق وِلايت هستند!!! اگه دولت درست انجام وظيفه نمي كند و مردم انقلابي را سرد مي كند ، اشكال در دولت است !!!!!!

اخبار BBC :

مصاحبه اخبارگو با يكي از مقامات عالي رتبه وزارت امور خارجه اسراييل :
اخبارگو : مقامات فلسطيني اعلام كردند كه كشته شده هاي حملات اخير شما همگي افراد بيگناه بوده اند ؟ اين درسته ؟؟؟؟
آقاي عاليرتبه با ظاهر و لهجه كاملا انگليسي (!!!) : حمله ما در نيمه شب به مخفيگاه تروريستها صورت گرفته ... به نظر شما آدمهاي معمولي در اون ساعت تو يه خانه تيمي چكار مي كنند ؟؟؟ همه كشته شدگان - طبق اطلاعات كاملا موجه بنده – قاتلين حرفه اي و عاملين حمله چند روز پيش به اسرائيلي ها بودند كه باعث كشته شدن 15 نفر از شهروندان اسراييلي شد بودند.

اخبار تركيه :

فلان خواننده مشهور را نشان مي دهد كه به همراه اعضاي اركستش با اتوبوسي از شهري به شهر ديگر مي رود و كنسرت خيريه اجرا مي كند. اعضاي گروه براي اينكه از امتداد ملال آور جاده دلگير و بي حوصله نشوند اكثر مسير را مي نوازند و مي خوانند و مي رقصند ... خواننده به مردم پيغام مي دهد : شاد باشيد و از گذر عمر غفلت نكنيد، براي شروع هيچ وقت دير نيست !!!! زندگي را قبل از رسيدن به ايستگاه آخر ، از همين الان شروع كنيد !!!

و من از ديدن همه تفاوتها متحيرم....
اخبارگوي ايران ، تمام دنيا را طوري تفسير مي كند كه گويي غرق در حادثه و بلا و غصه و مرگ و مير است و هر كي ندونه فكر مي كنه ايران تنها جاي امن دنياست !!! در اخبار ما كمتر از شادي مي شنويم. اگر هم باشه مطمئنا يه چيزي تو مايه هاي ازدواج دانشجويي يا اشتياق مردم براي بوسيدن دست بعضي هاست !!!!
تنها چيزي كه اخبارگو روش نشد بگه اين بود كه بدبختها برين و خداتون رو شكر كنيد كه زنده ايد !!!

BBC كه خودش هم نمي دونه چي ميگه !!!! اسراييل و راست گويي ؟؟؟ نميد انم شايد من هم ناخواسته تحت تاثير تعصبهاي قومي قرار گرفتم كه اينطور بهشون بدبين هستم ؟!

اينقدر دروغ گسترش پيدا كرده كه ترجيح مي دهم هيچي رو باور نكنم.

اما تنها مورد آموزنده اي كه شنيدم حرفهاي خواننده تركيه اي بود ....... نويد به آينده روشن تر و قدر دو روزه زندگي رو دونستن... زندگي ما هر چقدر هم سرشار از تهي و تنهايي باشه هنوز زندگيِ. و مطمئنم كه اگه ماها دست به دست بديم ، مي تونيم بر همه تنهايي ها، همه غم ها و همه مشكلات دنيا غلبه كنيم.

دل گمراه من چه خواهد كرد ؟
با بهاري كه مي رسد از راه
با نيازي كه رنگ مي گيرد
در تن شاخه هاي خشك و سياه ؟

دل گمراه من چه خواهد كرد ؟
با نسيمي كه مي تراود از آن
بوي عشق كبوتر وحشي
نفس عطرهاي سرگردان

لب من از ترانه مي سوزد
سينه ام عاشقانه مي سوزد
پوستم مي شكافد از هيجان
پيكرم از جوانه مي سوزد

هر زمان موج مي زنم در خويش
مي روم، مي روم به جائي دور
بوته گر گرفنه خورشيد
سر راهم نشسته در تب نور

من زشرم شكوفه لبريزم
يار من كيست، اي بهار سپيد ؟
گر نبوسد در اين بهار مرا
يار من نيست ، اي بهار سپيد

دشت بي تاب شبنم آلوده
چه كسي را بخويش مي خواند ؟
سبزه ها ، لحظه اي خموش، خموش
آنكه يار منست مي داند !

آسمان مي دود ز خويش برون
ديگر او در جهان نمي گنجد
آه، گوئي كه اينهمه آبي
در دل آسمان نمي گنجد

در بهار او زياد خواهد برد
سردي و ظلمت زمستان را
مي نهد روي گيسوانم باز
تاج گلپونه هاي سوزان را

اي بهار ، اي بهار افسونگر
من سراپا خيال او شده ام
در جنون تو رفته ام از خويش
شعر و فرياد و آرزو شده ام

مي خزم همچو مار تبداري
بر علفهاي خيس تازه سرد
آه با اين خروش و اين طغيان
دل گمراه من چه خواهد كرد ؟

(( جاي مردان سياست بنشانيم درخت تا هوا تازه شود. ))

اين جمله رو بالاي پوسترهاي تبليغاتي يكي از كانديداهاي شوراي شهر ديدم. حالا نمي دانم منظور اين آقا از درخت كي مي تونه باشه ؟ خودش ؟ رقيبهايش ؟ يا اينكه اصلا كل تشكيلات شوراي شهر رو به شكل يه پارك جنگلي مي بينه كه مي تونه با درختاش هواي تهران رو تازه كنه (البته بد فكري هم نيست ها ، اينطوري لااقل مي تونيم دلمون رو خوش كنيم كه شوراي شهر يه كاري براي تهران كرده!!! )
تو اين مدت، چاله ها روز به روز عميق تر، خيابانها روز به روز شلوغ تر و خدمات روز به روز كمتر شده.... حتي اتوبانهاي تازه تاسيسي مثل نيايش هم از استانداردهاي اوليه اي مثل تخليه آب باران و ... برخوردار نيستند. البته يه چيزهايي اون گوشه ها هست كه به هر چيزي شبيهِ جز تخليه. بارها ديدم كه لاستيك ماشينها توي اين حفره هاي بدون سرپوش گير كرده، يه بار هم خانمي در اثر تصادف افتاده بود و پايش اونجا گير كرده بود....
بابا وقتي اين صحنه رو ديد، گفت: من تعجب مي كنم مگه اينهايي كه اتوبان رو طراحي كردند مهندس نبودند ؟!؟ مگه اين چيزها رو تو دانشگاه نمي خونند ؟
همه مون مي دونيم عملكرد شوراي شهر در چند سال گذشته به حدي وحشتناك بوده كه اكثريت مردم گفتند تو اين انتخابات شركت نمي كنند. در اين بين تنوع كانديداها هم فوق العاده جالبه. از رؤساي باشگاههاي معروف و ورزشكارهايي كه مي خواهند از شهرتشون سود ببرن تا درويشها و پهلوونها و همچنين آدمهاي مستقلي كه هر كدوم يه سبيل فروهري گذاشتند و احساس مي كنند ديگه حسابي اين كاره شدند! براي من حضور روحانيون از همه جالبتره . تو پوستر يكي شون خوندم كه نوشته بود روحاني مردمي و مبارز !!! به نظر شما ديگه كسي به آخوند جماعت راي مي ده يا همه زَهلَم گِتميش شدند ؟!
بعضي از كانديداها هم با همين عِلم عكسهاي كراواتي رو پوسترهاشون مي زنند تا از اين حربه استفاده كنند.
بعضي ها هم القاب پروفسوري شون رو درشت تر چاپ مي كنند....
بعضي ها از اسم كرباسچي استفاده مي كنند... اما خبر ندارند كرباسچي - گرچه به عقيده من آدم كاردانيه - با حمايت از رفسنجاني همه رنگ و لعابهايش رو از دست
داده.
اما از بين كانديداهاي متعدد اين دوره تنها 2 تاشون رو مي شناسم : يكيشون همسايمونِ كه تو سازمان آب پست مديريتي داره و جز انشعاب دادن بعيد مي دونم كار ديگه اي بلد باشه .
ولي مورد خيلي جالب بنگاه دارِ سر كوچَمونه !!! ايشون يه حاج آقاي مسنِ كه خيلي هم آدم خوبيه... اما بعيد مي دونم ديپلم هم داشته باشه !
خودش با افتخار براي بابا تعريف كرده بود كه تو امتحان اتحاديكه املاك داران براي گرفتن نمره 12 و حساب كردن اجرت بنگاه دار تقلب كرده !!! به نظر شما كسي كه تو جمع و تفريق ساده لازم براي اداره يه بنگاه مي مونه، براي شهري به شلوغي و آشفتگي تهران چي كار مي تونه بكنه ؟؟؟؟!!!!!
به من حق بديد كه با ديدن اين موارد به بقيه كانديداهايي كه نمي شناسم هم شك كنم. من هم يه جوان ايراني ام و مي دونم آينده اين مملكت يعني آينده من .... ولي فعلا سرنوشت اين مملكت از ملتش سلب شده.

*****

دلـتــنــگم ....... دلــــــــتــــــــــــنـــــــــــــــگِ دلــــــــــــتــــــــــــنــــــــگ....

گريه كن جداييا مارو ، رها نمي كنن
آدما انگار براي ما دعا نمي كنن
گريه كن حالا حالا از هم بايد جدا باشيم
بنشينيم منتظر معجزهء خدا باشيم
گريه كن منم دارم مثل تو گريه ميكنم
به خداي آسمونامون ،گلايه ميكنم
گريه كن واسه شبايي كه بدون هم بوديم
تنهايي، براي سنگيني غصه، كم بوديم.

گريه كن سبك ميشي، روزاي خوب يادت مياد
گر چه كه تو تقويمامون نيستن، اون روزا زياد
گريه كن براي قولي كه بهش عمل نشد
واسه مشكلاتي كه، بودش و هست و حل نشد
گريه كن ، واسه همه ، واسه خودت ، براي من
توي باروني ترين ثانيه حرفاتو بزن
گريه كن تا آينه شه باز اون چشاي روشنت
واسه موندن لازمه ، فداي گريه كردنت.

( مريم حيدر زاده )

*****

و من پـــــــــــــــــــــــــــری کوچک غمگينی را می شناسم.......

ديشب ديرتر از هميشه خوابيدم... تو خوابم همش صداي داد و فريباد ميومد. فكر مي كردم خواب مي بينم . اما صدا ها يكباره قوي شد و اينقدر بلند بود كه با ترس از خواب پريدم. گنگ بودم. از دادها به نظر مي اومد دارن كسي رو مي كُشن... صدا ها از كوچه ميومد...نمي دونم ساعت چند بود. هول شدم و دويدم روي تراس.اكثر اهالي كوچه هم اومده بودن دم در. خَم شدم پايين و دنبال صدا ها گشتم. زير درختِ روبروي خونه مون يه پسر افغاني با سر و وضع كثيف ، زير مشت و لگد دو تا كارگر شهرداري بود و با بدبختي يه گوني رو تو دستاش چسبيده بود .افتاده بود روي زمين و فقط بهشون فحش ميداد. اون نامردها هم خيلي بد جورمي زدنش... اون هم زير كتك تا مي تونست فحش مي داد. خيلي زدنش ... همسايه همه جلوي درشون ايستاده بودند و نگاه مي كردند.. انگار نه انگار اوني كه زير مشت و لگدهاي اون 2 تا ... مونده يه انسانه.... فقط وقتي افغانيه فحش مي داد پسر همسايه مون به غيرتش بر خورد. اون هم چه جوري.... گفت برين يه جا ديگه بيفتين به جون هم!!!!!!
باد سردي مي اومد... من هم كه هول هول از تختم پريده بودم فرصت نكردم چيزي روي شونه هايم بندازم.... تمام تنم به لرزه افتاد.... دلم مي خواست فرياد بزنم و بگم نَزَنيدِش ..... اما اين هم از اون فريادهاست كه هميشه بي صدا مي مونه.... مامان اينها هم چون اتاق خوابهاشون اون طرفه اصلا نشنيده بودن...
اينقدر كتكش زدند كه از حال رفت... گونيش رو قاپيدند و رفتند... يه آدم جلوي چشم همه ما اينقدر كتك خورد تا بيهوش شد... اون هم براي چي ؟ براي دو سه تيكه پلاستيك كهنه و زباله...
من ديشب با تمام وجود آرزو كردم كه پسر بودم... اون موقع به اون پسرهاي به ظاهر مومن كوچَمون حالي مي كردم كه غيرت داشتن مرد فقط به ناموسش نيست!!!!
و مردي كه اجازه بده دو تا كارگر ايراني بخاطر يه گوني پاره جلوي چشماش به يه بدبخت ظلم كنند يه قِرون هم غيرت نداره........

بيش از اينها، آه ، آري
بيش از اينها مي توان خاموش ماند
مي توان ساعات طولاني
با نگاهي چون نگاه مردگان ، ثابت
مي توان با پنجه هاي خشك
پرده را يكسو كشيد و ديد

مي توان بر جاي باقي ماند
در كنار پرده، اما كور، اما كَر
مي توان فرياد زد
با صدايي سخت كاذب، سخت بيگانه
(( دوست مي دارم ))

مي توان با زيركي تحقير كرد
هر معماي شگفتي را
مي توان تنها به حل جدولي پرداخت
مي توان تنها به كشف پاسخي بيهوده دل خوش ساخت
پاسخي بيهوده ،آري پنج يا شش حرف.
مي توان يك عمر زانو زد
با سري افكنده در پاي ضريحي سرد
مي توان در گور مجهولي خدا را ديد
مي توان با سكه اي ناچيز ايمان يافت
مي توان در حجره هاي مسجدي پوسيد
چون زيارتنامه خواني پير

مي توان چون صفر در تفريق و جمع و ضرب
حاصلي پيوسته يكسان داش!!!

 نوشته ی پریسا

بعضي آدمها بدنيا اومدند كه تا آخر عمر ناموفق باشند. جالب اينجاست كه هميشه علت رو در ديگران جستجو مي كننند و در جستجوي كسي هستند تا شكست و ناتواني خودشون رو به گردنش بندازن. اين جور آدمها تا آخر عمر همونطور روي زمين مي مونند. من هم هيچ دلم براي اين آدمها نمي سوزه..........

\/\/\/\/\/\/\/\/

همونطور كه بزرگترين شكنجه براي يه بغض تا ابد نشكستنه... بزرگترين درد براي كلام هم سكوته... مخصوصا وقتي بدوني كه بايد هميشه به حالت سكوت بمونه....

\/\/\/\/\/\/\/\/

(( يك نگاه مهربان ))

خدمت و محبت
اين دو لذت شريف را
آفريدگار مهر در نهاد آدمي شناخته است.
رهروي شنيد و گفت :
كار عاشقان پاكباخته است !
گفتم : اي رفيق راه ،
يك نگاه مهربان كه از تو ساخته است.

( فريدون مشيري )

(( تقدير ))

روان
بر سرير دلتنگي
مانوس و ناگزير
چون رودي تشنه
بر بستر خويش
اشاره هاي گريزان و دور
همچون بهانه اي دلپذير
تلاطم مجروح جريان مرا
-با تواضعي شيرين –
پارو كشيده به پيش مي برند
دريا سرانجام دلتنگي است
و دلتنگي
خود درياست. 

     \/\/\/\/\/\/\/\/\/     

پشت شيشه برف می بارد
پشت شيشه برف می بارد
در سکوت سينه ام دستی
دانه اندوه می کارد
موسپيد آخر شدی ای برف
تا سرانجامم چنين ديدی
در دلم باريدی... ای افسوس
بر سر گورم نباريدی...

چه بـــــــــی تابانه می خوانمت ای مـــــــــــــــــــــــــــــرگ
چه بــــــــی تابانه تــــــو را طــــــلــــــــب مـــــــــی کــــنــــم ...

چون بميرم بگوييد
" غريبی مشتاق به سوی وطن خويش
هجرت کرد
در دنيا اسير مراد خود بود
و اکنون در آسمان رهاست ...

ديروز يه كم ديرتر از روزهاي ديگه از سر كار در اومدم. هوا تاريك شده بود. طبق معمول تا سر نوبخت پياده رفتم ، اما بر خلاف روزهاي ديگه كه كلي جمعيت منتظر تاكسي ايستادند، هيچكس اونجا نبود.... چند تا ماشين مسافركش اومد اما مسيرشون به ونك نمي خورد. تا اينكه يه پيكان سفيد اومد. راننده اش يه آقاي مُسن بود... گفتم ونك و سر تكون داد... اما هنوز كسي اونجا نبود كه بخواهد بياد ونك. يه ذره كه حركت كرد گفت من از آفريقا مي رم، من هم گفتم اشكال نداره... چند دقيقه بعد برگشت و گفت چرا نيومدي جلو بشيني ؟!!!
خيلي ترسيدم... اما نبايد خودمو مي باختم. اصلا خودم رو به نشنيدن زدم..... مرتيكه خجالت نمي كشيد... دوباره پرسيد. همه تنم مي لرزيد اما صدايم رو محكم كردم و گفتم : “ آقا اگه مي خواستم جلو بشينم همون اول مي نشستم ! “ با پررويي گفت : خانم حالا چرا عصباني ميشي؟؟؟ جوابش رو ندادم. خيلي ترسيده بودم.... كسي كه همسن و سال پدر بزرگم بود.... مي خواستم فرار كنم اما اتوبان تاريك بود و جرات نكردم بگم پيادم كن ! توي كيفم رو گشتم. فقط اسپري به درد مي خورد. اما بهتر از هيچي بود. اَه !!! لعنتي . حالا مي فهمم چرا ندا هميشه چاقو داره و چرا پانته آ براي خودش اسپري اشك آور آورده ، واسه همچين آشغالهايي !!!
به مسيرش ادامه داد و وقتي به جردن رسيد ،خيالم راحت شد. ديگه حرفي نزد. اما من داشتم از اضطراب مي مُردم و مسير نيم ساعته برايم به اندازه يك عمر گذشت..... وقتي مي خواستم پياده شم گفت من مسافر كش نيستم و پول نخواست، اما اسكناس رو رو صورتش پرت كردم و رفتم بيرون.... . گنگ بودم، حسابي ترسيده بودم. يه باد سرد لعنتي هم از نا كجا وزيد و حس كردم داره همه مهره هاي تنم رو مي لرزونه....
از ترس و اضطراب فشارم افتاده بود و سرم شديدا گيج مي رفت . پاهام سست شده بود و نمي تونستم بايستم، كاش ميتونستم به يه جا تكيه بدم... اما هيچ وقت تكيه اي جز خودم نداشتم... بايد ادامه مي دادم ،اما تا برسم به صف خطي ها خيلي طول كشيد. تو تاكسي راديو روشن بود و گوينده داشت راجع به بركات آسماني اين انقلاب صحبت مي كرد. تو دلم گفتم كاش از همه برکاتش صحبت می شد و مي دونستند اين چيزهايي كه براي بعضي ها بركت آورده براي بقيه چه مصيبت و وحشتي به ارمغان آورده. فساد بيداد مي كنه و بعضي ها به هر قيمتي شده باز هم حرف خودشون رو مي زنند. آقايان مي گن جوانها ازدواج كنند اما اكثر آدمهاي هرزه جامعه رو متاهلين سنين بالا تشكيل مي دهند....
درسته كه خوشبختانه اين آشغال هيچ آسيب جسماني به من نرسوند اما جواب آسيبهاي روحي و سر خوردگي هاي ما دخترها رو كي مي خواهد بده ؟ كـــي مـقـصـره ؟

از امروز يه چاقوي كوچولو هم به وسايل كيفم اضافه شده. اما اميدوارم هيچ وقت لازم نشه...............

***

(( شهروند عزيز هزينه جمع آوري زباله از درون نهرها و جوي ها 20 برابر هزينه جمع آوري زباله معمولي است. خواهشمند است از ريختن زباله به درون جويها خودداري نماييد. ))

حتما اكثرتون اين تابلوها رو ديديد كه مدتيه توسط شهرداري تو خيابانها نصب شده... متاسفم كه كارمون به اينجا رسيده ... اينه فرهنگ ايراني؟؟؟ اين حتي فرهنگ عربهاي امروزي هم نيست ! اين فرهنگ عينا مالِ عربهاي سوسمار خور 1400 سال پيشِ ! باز هم صد رحمت به اونها ...

***

می خواهم آسمونی باشم....

نوشته شده توسط پریسا

(( ســــــبــــز ))

 هميشه با طراوتي
تـــو اي بهار من
هميشه با لطافتي
نماي استوار كوه
طنين آب
صداي گرم باد و خاك و آتش
و آسمان كه مي نوشت
نواي لحظه هاي ســــبـــــز بودن تو را
براي بـــــاد
براي خاك
براي مـــــــــــــــــــــن....

تـــو از تبار چشمه اي
تـــو حس بودني

هميشه براي كسي مي نويسيم كه هيچوقت نمي فهمه دوستش داريم و چشم انتظار اوني هستيم كه هيچ وقت نمي دونه بايد بياد................

عشق به شكل پرواز پرنده است
عشق خواب يه آهوي رمنده است
من زائري تشنه زيرباران
عشق چشمه آبي تلخ و كشنده است
من مي ميرم از اين آب مسوم
اما اونكه مرده از عشق تا قيامت هر لحظه زنده است
من مي ميرم از اين آب مسوم
مرگ عاشق عين بودن اوج پرواز يه پرنده است
تو كه معناي عشقي به من معنا بده اي يار
دروغ اين صدا را به گور قصه ها بسپار
صدا كن اسممو از صبح تا شب از لب ديوار
براي زنده بودن دليل آخرينم باش
منم من بذر فرياد خاك خوب سرزمينم باش.
بلوغ صادق عصيان من بيداريم باش.
عشق گذشتن از مرز وجوده
مرگ آغاز راه قصه بوده
من راهي شدنم نگو كه زوده
اون كسي كه سر سپرده مثل ما عاشق نبوده
اما اون كه عاشقونه جون سپرده هرگز نمرده

***

از ما اگر بتي شكست
بتهاي تازه جاش نشست
هيچكس به غير از خود ما
از خود ما فريب نخورد
هيچكس به غير از خود ما
ما رو به بيراهه نبرد....

با رسيدن سالگرد پيروزي انقلاب، صدا و سيما و رسانه ها مثل شاهكار قرن از اون روزها صحبت مي كنند. هيچكس از كشتارهاي بعد صحبت نمي كنه. از اونهايي كه يه شبه اعدام شدند و از خيلي هاشون اسمي نمونده....
و ما نسل سومي ها ميون يه گذشته سياه و آينده اي سخت مبهم سرگردون مونديم. ما براي شنيدن حقيقت گذشته ها هم دچار مشكل هستيم. كمتر تاريخي رو ميشه باور كرد... يادم خارج كه بوديم بطور تصادفي تو encyclopedia به مطالبي درباره رضا خان برخورد كرده بودم. نوشته شده بود رضا خان بدست عوامل خارجي بر سر قدرت نشست اما پس از بدست آوردن تخت سلطنت شديدا ملي گرا شد و مي خواست وابستگي هاي خارجي رو از بين ببره. نوشته بوده هيچكس ديگه اي نمي تونست مثل رضا خان به ايران خدمت كنه و كارهاي بزرگي براي كشورش كرد. اين مطالب رو درست موقعي خوندم كه در كتابهاي تاريخ مدرسه ايراني رضا خان مزدور و دشمن لقب گرفته بود...
اون موقع خيلي بچه بودم و اين تناقص ها رو درك نمي كردم . اما هميشه مي دونستم حقيقت فقط مي تونه يكي باشه...
بابا تعريف مي كرد كه يكي از مديران عقيدتي سياسي وزارت ... مي گفته در سالهاي اوليه انقلاب بسيجي بوده و تو اون فضاي ملتهب سال 60 شبها رو گشت مي دادند ، كه يه دختر 14 ساله رو در حالي كه اعلاميه پخش مي كرده دستگير مي كنند و بلافاصله تحويل مي دهند. اون دختر بدون محاكمه و تشكيل پرونده اي اعدام ميشه.... اين آقا مي گه اون موقع خودش هم 18-19 سال بيشتر نداشته و به قولي كَلَش باد داشته، شخصي كه دستور اعدام رو داده به اينها گفته با كشته شدن يه گناهكار ملائك از سرور به پرواز در ميان و بالاي سر شما شادي مي كنند. اون آقا الان شب و روز دعا مي كنه و بخاطر همكاري در كشتارهاي بي رحمانه از خداوند طلب بخشش مي كنه ....
يكي از پاسدارهاي سابق محمدي گيلاني مي گفت كه وقتي ديده چطور يك پدر با بي رحمي تمام دو تا پسر دسته گلش رو كشته از همه چيز برگشته....
مي گفت پسرهايش مجاهدين بودند و حتي بر عليه پدرشون هم اعلاميه صادر مي كردند. بعد مدتها گريز بالاخره گير مي افتند ، هر چي بهشون مي گن بگين درود بر .... . زير بار نمي رن. پدرشون ميگه اعدامشون كنيد. از اون طرف هم مادرشون كه از دستگيري پسرهايش با خبر شده بود مرتب زنگ مي زده و مي پرسيده : حاج آقا راحتشون كردي ؟ تموم شد ؟ و حاج آقا ميگفته حاج خانم يه ذره اجازَه بده.....
پسرها به نگهبانها پيغام مي دهند كه به پدرمون بگيد ما تا صبح مهلت مي خواهيم تا دعا كنيم. فكر نكنيد قصد توبه داريما.... ما مدتهاست كه خودمون رو براي اين سرنوشت آماده كرديم. اما پدر بي رحم ميگه غلط كردن فلان فلان شد ها، حتما مي خواهند فرار كنند. بگين 10 دقيقه بيشتر وقت ندارند .... هر چي پاسدارها اسرار مي كنند كه حاج آقا از اين زندان نمي شه فرار كرد...... بگذاريم تا صبح نماز بخونند قبول نمي كنه......... دو تا پسر دسته گل 10 دقيقه ديگه اعدام ميشند و مادرشون فقط مياد تا روي جنازه بچه هايش تُف بندازه !!! پاسدارها بعدا فهميدند كه مادرشون عراقي و از اهالي دهاتهاي نجف بوده !!!!

نمي تونم هيچي بگم .... اما همه تون مي دونيد وقتي پيامبر وارد مكه شد، حتي ابوسفيان كه بزرگترين دشمنش بود و چند بار هم براي قتلش توطئه كرده بود، رو نكشت !!!

(( دوستي ))
دل من دير زمانيست كه مي پندارد
دوستي نيز گلي ست
مثل نيلوفر و ناز،
ساقه ترد و ظريفي دارد
بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد
جان اين ساقه نازك را
-دانسته –
بيازارد !
در زميني كه ضمير منو توست ،
از نخستين ديدار
هر سخن ، هر رفتار،
دانه هايست كه مي افشانيم.
برگ و باريست كه مي رويانيم
آب و خورشيد و نسيمش “ مهر “ است
گر بدانگونه كه بايست به بار آيد
زندگي را به دل انگيز ترين چهره بيارايد.
آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف
كه تمناي وجودت همه او باشد و بس
بي نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس
زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته است
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است.
در ضميرت اگر اين گل نَدَميدَست هنوز،
عطر جان پرور عشق
گر به صحراي نهادت نَوَزيدَست هنوز
دانه ها را بايد از نو كاشت !
آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان،
خرج مي بايد كرد.
رنج مي بايد برد،
دوست مي بايد داشت !
با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد
با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند
دست يكديگر را
بفشاريم به مهر
جام دلهامان را
مالامال از ياري، غمخواري
بسپاريم به هم
بِسُراييم به آواز بلند :
-شادي روي تو !
اي ديده به ديدار تو شاد
باغ جانت همه وقت از اثر صحبتِ دوست
تازه ،
عطرافشان

گلباران باد .