تبليغاتX
.:: جنگل و خاكستر ::.

وبلاگ من... مكاني براي تمرين كم‌كردن از خودسانسوري ! وبلاگ دیر باز میشود صبر کنید!!!

Parisaa.com
گاه مي انديشم
خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوي
روي ترا كاشكي مي ديدم
شانه بالا زدنت را بي قيد
و تكان دادن دستت كه ،
مهم نيست زياد
و تكان دادن سر را كه ،
عجب عاقبت مرد ؟
افسوس كاشكي مي ديدم …
من به خود مي گويم :
(( چه كسي باور كرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد؟ ))

09173222400
Yahoo ID :
Raouf_Habibi

پیوندها
Persian Raouf

Powered By
Parisaa.com
وقتی به تو اعتماد می‌کنم، قلبم از الماس هم سخت‌تر است

در زندگی برای من اتفاقی افتاد که فقط بعد از مرگ می‌افتد.

چشمان ام را باز کردم و چهره ها تیره گشتند و خورشید تو طلوع کرد.

 

هیچکس جز تو عشق را به این بلندا نمی‌برد. به بلندای سفیدی لرزان در دل شعله.

 

تو قلب‌ام را شکستی. تو زمرّد دنیا را از آن درآوردی و دور انداختی و هیچِ عشق‌ات را جایگزین‌اش کردی.

 

وقتی شک می‌کنم، قبلم از یک تمشک هم حساس‌تر است.

وقتی به تو اعتماد می‌کنم، قلبم از الماس هم سخت‌تر است.

 

تو زمانی می‌رسی که دیگر کسی نمی‌تواند ما را دلداری دهد.

تو مخفیانه کسی را که دوست می‌داریم در عمق قلب‌مان – به دور از دستبرد زمان- دفن می‌کنی.

 

هیچ دانشمندی نمی‌تواند تو را در قفس‌اش حبس کند. وقتی کتابی را که درباره‌ی تو حرف می‌زند می‌گشایم، پروانه‌ها را می‌بینم که بال می‌گشایند.

 

باران و نور در آسمان چون دو کودک می‌جنگند و هرازگاهی شمشیرهاشان بر پنجره‌ام می‌کوبد.

 

آسمان‌ات را می‌خواهند ولی صاعقه‌ات را نه. من از آنها نیستم.

تهدیدهایت را هم دوست دارم.

 

عشق تو، یگانه زندگی من است.

 

کریستین بوبن

 

                                                                                               

او مثل همه‌ی دیگر
 فقط بلد است داد و بیداد راه بیندازد

 درست زمانی که باید ساکت باشد

 و گوش کند.

 

 او آنقدر دلش نازک است

 که هرگز نمی‌تواند در آب نگاه کند

 و ببیند چه تکانی می‌خورد

 او از هر چه که به او یک دستی بزند بیزار است.

 

 او هرگز نمی‌تواند برود بالای پشت بام

 زیرا او آنقدر ترسو است

 که از بالای پشت بام

 فقط وسط جاده افتادن را می‌بیند

 او اصلا بلد نیست ریسک کند

 و برود آن بالا

 و ببیند که شاید نیفتد.

 

 او مثل همه‌ی دیگر
 نمی‌تواند همه این چیزها را بشنود

 زیرا او همیشه داد و بیداد راه می‌اندازد

 درست در زمانی که باید ساکت باشد

 و گوش کند.

 

 

 

 پ.ن. خانه او اندازه اوست.

 خانه من اندازه من.

 من اما خداحافظی

 نمی‌کنم....

 

                                                                                               

 

هرچقدر زیر سنگ‌ها می‌خوابم

سنگ نمی‌شوم چرا؟

.....

سنگ پیشکش...

سفت هم نمی‌شوم!

                                                                                                

تو رسیده بودی

و من

لب جاده منتظر
تا دستی بیاید

و مرا بچیند...

                                                                                               

 

دختر

مرد

متصدی


مکان: یکی از ادارات دولتی.

شلوغ پلوغ است. همه منتظرند متصدی اسم شان را صدا کند. عده ای پشت باجه ها منتظر ایستاده اند و چند نفر هم بر روی صندلی ها نشسته اند.

 

(دختر وارد می شود)

 

دختر: (به یکی از مردان صف) ببخشید شما نفر آخر هستید؟

مرد: (با لبخند) بله (کمی مکث می کند و لبخندش را تکرار می کند) البته خانم ها که اصلاً نباید منتظر بمانند! شما بفرمایید!

دختر: (مودبانه به لبخند مرد پاسخ می دهد) متشکرم. ولی بهتره نظم و نوبت رعایت بشه.

مرد: از نظر من که خانم ها مقدم اند!


  اندکی بعد...

 

متصدی: (خطاب به مرد) باید کد پستی را هم می نوشتی حاجی.

مرد: (دستپاچه می شود) بله؟ آخه همراهم نبود. تا شما کار این خانم رو راه بیندازید زنگ می زنم منزل می گیرم.

(در حین اینکه تلفنش را در می آورد و شماره می گیرد از جیبش خودکار و یک تکه کاغذ بیرون می آورد.)

الو... سلام.... الان وقت ندارم! بدو برو کدپستی رو از روی قبض تلفن ببین و برام بخون!..... نه! گوشی رو نگه می دارم! بدو دیگه!...... دِ! من الان چه بدونم کجا گذاشتن قبض رو! تو هم حرف مفت می زنیا زن!......(مکث) چی شد پس؟ یه قبض رو نمی تونی پیدا کنی! به چه دردی می خوری تو؟...... (مکث) آهان! همینه! لعنتی صدات قطع و وصل میشه!..... چقدر تند می خونی! چه خبره؟.... (می نویسد) خوب دوباره بخون... خوب! شب! شب! خدافظ!!!

 

                                                                                               

 

 نوشته شده توسط رئوف |  
من تنهام! تو چی؟

من از نهايت شب حرف مي زنم
من از نهايت تاريكي
و از نهايت شب حرف مي زنم.
اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ بياور
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم.

(فروغ)

 

 

                                                                                               

پوزخندی زده گفتم :

مضحک است که در انتهای کوچه بن بستی به انتظار يک تاکسی بايستی

بی آن که

                                                                                راهت را عوض کنی . 

اما مضحک تر آن است که :

                                                           تو اين را نيز نخواهی فهميد .

                                                                                                 

 

آسمان آبــي، جـنـگل سـبــز، صداي زلال آب، آواز گنجشگها، نسيم مهربون بهاري، يه دشت گل شقايق و كلي گل اقاقيا وقتي ميزبان يه روح خسته باشن چي ميشه .....
ما آدمها وقتي ارزش واقعي چيزي يا كسي رو مي فهميم كه مدتي تو زندگي هامون غايب بوده يا به كل از دست رفته . مثل من كه به فاصله 15 دقيقه اي از كوه زندگي مي كنم اما به اين زندگي لعنتي اجازه دادم من رو هم مثل بقيه در خودش غرق كنه. عقل و منطق رو گذاشتم در راس كار و اجازه دادم هواي نَفَس كشيدنم رو هم ازم بگيره. تا بحال پا رو دلم گذاشتم و فقط حسرت خوردم.... اما ديروز صبح فهميدم چه اشتباه بزرگي كردم .من ديروز فهميدم روح خيلي بيشتر از جسمِ خاكي احتياج به تغذيه داره. تازه ديروز فهميدم شقايق چقدر سرخِ ... ديروز فهيدم زندگي فقط همين چند روزه... من امروز هستم و فقط امروز مي تونم گرمي لبخند را ببخشم . امروز مي توانم در مهماني گنجشكها شركت كنم. من امروز شادَم و مي توانم با فريادهاي بيكران، اين حس زيبا را در فضا منعكس مي كنم. اما فردا ممكنه اثري از اون لبهاي خندان روي كره خاكي نمونده باشه و روزي مي رسه كه از اين چشمهاي كنجكاو فقط يه نقش كم رنگ توي دلي،دفتري يا چشمي باقي مي مونه. زندگي همين امروزه... بياييد نذاريم همش زير بار مسووليت و كار هدر بره. زندگي همين لحظه است... بياييد ارزش اين لحظه ناب رو بدونيم.
بياييد دست در دست هم بگذاريم تا همه سرديهاي عالم گرم شود. بياييد شور زندگي هم باشيم . نمي دانيد زندگي بخشيدن چه حسي دارد... بياييد روحهاي خسته مان را براي لحظه اي چند از بند آزاد كنيم و تا ابد همراه هم پرواز كنيم

 

                                                                                               

 

من فكر مي كنم انسانها همه تخم مرغ هستند.
من هر چه انسان ديده ام
كه شكسته است
توي او زرد بود.
من فكر مي كنم توي همه انسان ها زرد است.
من فكر مي كنم كه انسان ها همه تخم مرغ هستند.


او دوست داشت به دلِ من فكر نكند.
او دوست داشت من به دلم فكر نكنم.
او دوست داشت من براي هميشه يك جوري بمانم.
او دوست داشت دلِ من براي هميشه گرفته باشد.

امشب من يك جوري شده بودم.
مادرم هر وقت اين جوري مي شود مي گويد دلم گرفته است.
من فكر مي كنم دلم گرفته است.
من فكر مي كنم دلِ من با پيچ گوشتي باز نمي شود.
من فكر مي كنم دلِ من با هيچ تلمبه اي هم باز نمي شود.

من خيلي خيلي سردم بود.
من مي خواستم پايين برگردم.
اما من تصميم گرفته بودم بالا بمانم.
من تصميم گرفته بودم يخ بزنم.
زيرا من مي دانستم فقط آدمهايي كه يخ زده اند دلشان باز است.


من مي توانم چيزي از زمين كم كنم.
من مي دانم از خيلي چيزها مي شود اثري نماند.
من دلم مي سوزد
زيرا مي دانم تمام چشم هاي آدمهايي كه در چشم هاي من است
زير خاك خاكي مي شود.

من مي توانم آن چشم ها را از زمين كم كنم.

(سولماز دريانيان)

 

نوشته ی پریسا

 

 

                                                                                               

 

گلدسته خسته

تو غم نشسته

حوضهای کاشی لباش شکسته

اذون مغرب صفا نداره

 

نشونی از

 

خدا نداره

 

غروب دلتنگ

خورشید بی رنگ

انگار که ساختن دلارو از سنگ

رواق مسجد تو قاب زنجیر

حصیر پاره تن خسته و پیر

اون رفته ی من کی بر میگرده ؟

دلم خدایا دریای درده

تو که سرشتی با غم گلم رو

من پس میگیرم از تو دلم رو

کنار ایوون زنی نشسته

با روی بسته

دلی شکسته

میگه خدایا  تو پس کجایی

نه توی مسجد نه تو دلایی

گفتی میبینم

گفتی میدونم

خودت میدونی بی همزبونم

اون رفته ی من کی بر میگرده ؟

دلم خدایا دریای درده

تو که سرشتی با غم گلم رو

من پس میگیرم از تو دلم رو

 

 

+++++

 

تو بهت کوچه خمیازه ی درد

تو گریه ی باد گلهای پرپر...

 

                                                                                               

 

 

 

مـــــــن مـــــی خـــــواهـــــم یـــــه دســــتــــه گـــــل بـــه آب بـــــدم

آرزوهــــــامـــــو بــــه یــــک حــــــبــــــــاب بــــــدم

ســـیــــبــــی از شـــاخـــه حــــســـرت بـــچــــیـــــنـــــم

بـــــــنــــــدازم رو آســـــــمـــــون و تــــــــــاب بــــــــــدم

بــــــــاد امانتدار خوبی است .... بـــوســـه ای به باد می سپارم ... و خوب می دانم بدون چشم داشت و توقع .....هر بار که گونه هایت را نوازش می کند امانتی من را به تو خواهد رسانید....

 

                                                                                               

 

مردها پسر بچه هايي مطيع هستند. همان گونه كه به آن ها آموخته اند، زندگي مي كنند. هنگامي كه زمان ترك مادرهايشان فرا مي رسد، مي گويند : باشه، ولي من به يك زن نياز دارم. من حق دارم چندين زن، فقط و فقط براي خودم داشته باشم. يك زن براي رختخواب ام، يك زن براي سرِ ميزم، يك زن براي فرزندانم و يك زن براي خودم كه همواره كودك باقي مي مانم. و از آن جايي كه به نظر مردها ،بهترين راه نگه داشتن يك زن ازدواج كردن است، ازدواج مي كنند. ازدواج براي مردها يك آفت ديگر، يك بيگاري اجباري است، درست مانند كار حقوق بگيري يا خريد آخر هفته. مردها وقتي ازدواج مي كنند، ديگر به زن شان فكر نمي كنند. با يك كامپيوتر بازي مي كنند، قفسه اي را تعمير مي كنند، چمن ته حياط را مي زنند. اين راهي است كه آن ها براي كناره گيري از زندگي پر تلاطم انتخاب مي كنند. اين راهي است كه مردها از طريق آن، بي آن كه عزيمت كنند، عزيمت مي كنند. با ازدواج ، براي مردها چيزي تمام مي شود. براي زن ها برعكس است: با ازدواج، چيزي شروع مي شود. زن ها از زمان نوجواني مستقيما به عمق تنهايي شان مي روند و به قدري مستقيم به سمت اين تنهايي مي روند كه با آن ازدواج مي كنند. تنهايي مي تواند فقدان يا نيرو باشد. زن ها در ازدواج هر دو را كشف مي كنند. اغلب زن ها و فقط زن ها مي خواهند ازدواج كنند. زن ها روياي ازدواج را در عمق وجودشان مي پرورانند، روياي ازدواج را در عمق وجودشان حمل مي كنند و اين امر باعث مي شود كه گاهي خسته شوند و همه چيز را رها كنند : همه چيز را رها مي كنند تا تنها باشند و چه بهتر كه به كل تنها باشند.
( فراتر از بودن - كريستين بوبن)

 

                                                                                               

 

در حضور وهمي سنگين
در پس كوچه هاي غروب
با ياد تو بيدار نشستم
و سحرگاه :
به شكرانه اي
عشقت را نماز بردم.
چشمانت :
قبله گاهم بود
و ذكرم
تمامي شعرهايت.

{ پریسا }

 

 

                                                                                               

 

بــگو اي مــرد مـــن اي از تبار هر چه عــاشــق
بــگو اي در تــو جـاري خـون روشــن شــقــايــق
بــگو اي سوخته اي بي رمق اي كوه خـسـتـه
بــگو اي با تــو داغِ عـاشـقـاي دل شــكــســتــه
بــگو با مــــن بــگو از درد و داغــِت
بـذار مـَـرحــم بـذارم روي زخـمـات
بـذار بـارونِ اشـــك مــن بــشــوره
غـبـار غـصـه هـا رو از ســـراپــــات
بـذار سـر روي شونَم گريه سر كن
از اون شب گريه هاي طرح هق هق
بـذار بـاور كنم يه تـــكـيــــه گــاهـــم
بـراي غــربـت يــه مــــرد عــــاشـــق

رهـا از خستگي هاي هميشه باورم كن
بذار تا خاليِ سينه ام برات آغوش باشه
بـرهـنـه از لـبـاس غصه هاي دور و ديرين
بذار تا بوسه هاي من برات تن پوش باشه

 

                                                                                               

 

زير آسمون يك شهر روزها رو شب مي كنيم... از هواي يه آسمون نفس مي كشيم... فقط در همين يه آسمون خدا رو جستجو مي كنيم ... چشم به همين آسمون مي دوزيم و از ته دل آه مي كشيم... شبها هم با هم و بي خبر از هم، ستاره هاي همين آسمون رو مي شمريم ...
زير يه آسمون - يه سقف بزرگ – زندگي مي كنيم .... اما تفاوتي با اونهايي كه از زير آسمونهاي ديگه مي نويسند و
update مي كنند نداريم... به هم خيلي نزديك و در عين حال دوريم... جسم ها خيلي نزديكِ اما روحها در دور دستها سير مي كنه ... زير يه آسمونيم اما كمتر از حال و روز همديگه خبر داريم... زير يه آسمون هستيم اما كاش نبوديم .... زير يه آسمون هستيم اما وقتي ياد هم مي افتيم كه ديگه دير شده... وقتي از خواب غفلت مي پَريم و براي دوستان دلتنگ ميشيم كه ديگه به جاي آسمون زير خاك خوابيدند.
نمي خواهم غر بزنم... نمي خواهم ناله كنم ... نمي خواهم از كسي ايراد بگيرم چون اول بايد خودم رو درست كنم .من از خودم خجالت مي كشم چون من هم مثل همه آدمهاي ديگه در بهانه اي به موجهي مشكلات روز مره غرق شده ام تا براحتي بتونم حق دوستي رو بجا نيارم... ديگه دور دورِ ماشين شده... اما آدمها بجاي اينكه ماشينها رو به خدمت بگيرن خودشون در خدمت ماشينها هستند... دل ها و عشق ها و دوستي ها هم ديگه خيلي وقتي ماشيني شده .... مي ترسم من هم ناخواسته و نادانسته مثل بقيه ماشيني شده باشم .... خيلي مي ترسم ....

 

                                                                                               

 

تا حالا به بچه هايي كه مادرشون محجبه است توجه كردين ؟ من خيلي رو نگاهشون دقت كردم ... دخترها معمولا دوست دارند زودي بزرگ بشن و مثل ماماني لباس بپوشند، در خيلي موارد جوّ شستشوي مغزي در خانه انقدر قويِ كه دخترهاي كوچولو رو از همون 3-4 سالگي با حجابي فراتر از كامل در خيابانها و مراكز خريد مي بينيم... يادمه اون موقع كه تو شهروند كار مي كردم خيلي به بچه ها توجه مي كردم . حوالي عيد بود كه يه دختر كوچولو رو با چادر ديدم ،قد خودش و چادرش روي هم 2 وجب هم نمي شد . با اون چادر و روسري كيپ به سختي حركت مي كرد چه رسد به اينكه بتونه مثل بچه هاي ديگه ورجه وورجه هم بكنه ... و چهره پدرش به نظرم مي تونست برنده جايزه مضحك ترين نگاه عالم بشه... نگاهش رو تا اعماق خوندم ....مردكِ ابله طوري با غرور به دختركش نگاه مي كرد كه انگار داره يه قديس براي آينده تربيت مي كنه... پدر دخترش رو صدا زد : “ فاطمه ! تند نرو بابا مي افتي!!!!

يه بار دنبال تاييديه چك پول يه خانم كره اي بودم . خانمه يه پسر فينگيلي با مزه داشت . همونطور كه همه اطلاع دارند اينجانب شديدا خوره بچه هستم ، خصوصا كه از نوع لُپّوش باشه. دستش رو گرفته بودم و با هم از پله ها پايين مي رفتيم ..خانمه هم پشت سرمون بود. دقيقا پايين پله ها با يه خانواده شاخ به شاخ شديم . اون هم چه خانواده اي... قيافه و خصوصا شكم باباهه منو ياد وليد تو سريال امام علي انداخت!!! مادر كلاغ سياه هم تقريبا 3/1 از دماغش و 2/1 يكي از چشمهايش بيرون بود.
باز صد رحمت به پسر كوچولوشون كه لا اقل لباسهاي بچه گانه پوشيده بود. نگاه پسر بچه ها يك آن به هم گره خورد .بعد به طور اتوماتيك همراهانشون رو ورانداز كردند. از چشمان پسر كره اي معلوم بود وحشت كرده .... خوب حق هم داره... يادمه خودم كه بچه بودم هميشه تو خيالم آدمهاي بد و دزد داستانهاي بابا رو كاملا پوشيده با سياه تصور مي كردم ...اون آدمها همه شون مثلثي شكل بودند و هيچوقت صورت نداشتند... از چهره پسر بچه هم معلوم بود يكي از هيولاهاي رويايي اش رو ديده... پسر بچه ايراني هم با تعجب كت و دامن آبي خانم كره اي رو نگاه مي كرد !!! همه چيز در يك لحظه اتفاق افتاد.... ما راه خودمون رو رفتيم و خانواده ايراني هم از پله ها بالا رفتند.
پسر كره اي پشت سرش رو نگاه مي كرد . برگشتم ديدم پسر كوچولوي ايراني به پدر و مادرش ميگه “ چرا اون خانومه لباس عروسي پوشيده ؟!؟ نمي ره جهنم ؟؟؟؟“

از اين وقايع زياد مي بينم. بچه هايي كه از ماشين مامان باباها ، تو پياده رو ها و خيابانها ، از همه جا به دنيا نگاه مي كنند . و از سني كه تفاوتها رو درك مي كنند مي پرسند چرا ؟؟؟ پدر و مادرها هم ساده و گذرا جواب ميدهند و نمي دونن با جوابشان دارند يك تفكر و شخصيت رو مي سازند.... مادري كه زنان ديگر رو در خيابان به پسر يا دخترش نشون مي ده و ميگه شيطون توي جلد اينها ست ، نمي دونه چه تنفري رو در ذهن پاك و بي نقش كودكش رسم مي كنه ... پدري كه دوست داره دختر خردسالش بيشتر از ديگر بچه هاي زمونه پوشيده باشه نمي دونه داره با خود خواهيش چه ضربه بزرگي به روح دختركش وارد مي كنه.

روان شناسان معتقدند ريشه همه گره هاي گم شده روحي به دوران كودكي بر مي گرد و هميشه براي پيدا كردن نقاط تاريكِ روحِ روان پريشان بدنبال جزئيات دوران طفوليت فرد هستند...
حالا من از خودم و شما مي پرسم: اين كودكان كه طبعا مادران و پدران آينده هستند با كوله بار عقده هاي دوران كودكي كه هيچ وقت اجازه نيافتند تجربه كنند، چگونه مي توانند صاحب حسي به عظمت و شكوهِ عشقِ يك مادر يا پدر شوند ؟

@@@

 

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم ...

 

                                                                                               

 

هميشه خوابها از ارتفاع ساده لوحي خود پرت مي شوند
و مي ميرند
من شبدر چهار پري را مي بويم
كه روي گور مفاهيم كهنه روئيده ست
آيا زني كه در كفن عصمت و انتظار خود دفن شد
جواني من بود؟
آيا دوباره من از پله هاي كنجكاوي خود
بالا خواهم رفت
تا به خداي خوب، كه در پشت بام خانه قدم مي زند
سلام بگويم؟

حس مي كنم كه وقت گذشته ست
حس مي كنم كه «لحظه» سهم من از
برگ هاي تاريخ است
حس مي كنم كه ميز فاصله كاذبي ست در ميان گيسوان
من و دست هاي اين غريبه غمگين

حرفي به من بزن
آيا كسي كه مهرباني يك جسم زنده را
به تو مي بخشد
جز درك حس زنده بودن
از تو چه مي خواهد؟

حرفي به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم
.

 

                                                                                               

 

اگه يه روز بغض گلويت رو فشرد
بهت قول نمي دم كه... مي خندونمت
ولي مي تونم باهات گريه كنم .
اگه يه روز نخواستي به حرفاي كسي گوش كني
خبرم كن ....
قول مي دم كه خيلي ساكت باشم.
اگه يه روز خواستي در بري
حتما خبرم كن
قول نمي دم كه ازت بخوام وايسي
اما مي تونم باهات بدوم.
اما ....اگه يه روز سراغم رو گرفتي و خبري نشد....
سريع به ديدنم بيا
حتما بهت احتياج دارم .

 

                                                                                               

 

در ميان من و تو فاصله هاست
گاه مي انديشم مي تواني تو
به لبخندي اين فاصله را برداري !
تو توانايي بخشش داري
دستهاي تو توانايي آن را دارد
كه مرا زندگاني بخشد
چشمهاي تو به من مي بخشد شور عشق و مستي
و تو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي !

 

                                                                                               

 

ميخانه اگر ساقي صاحب نظري داشت
مي خواري و مستي ره و رسم دگري داشت

 

                                                                                               

 

تفاوت زني كه براي يك شب يا حتي چند ساعت خود فروشي مي كنه با اون زني كه خودش رو براي يك عمر مي فروشه در چيه ؟؟؟
نمي فهمم چرا بعضي ها تشابه چنين قراردادهايي رو ناديده مي گيرند ؟ چرا در اين مملكت تا اسمي از ازدواج مياد همه چيز جلوه ای موجه و پسنديده به خود می گيره ؟
شايد من اشتباه فكر مي كنم ولي زني كه براي يك شب خود فروشي مي كنه فقط جسمش رو به حراج گذاشته اما زني كه بخاطر ماديات تن به ازدواج مي ده علاوه بر جسمش روحش، عمرش و عشقش رو همگي با هم فروخته. و چنين مادري بزرگترين خيانت رو در حق فرزندانش مرتكب ميشه ... من فرزنداني را كه بدون عشق به اين دنيا قدم گذاشته اند ديده ام ...آري ديده ام كه چطور نگاه مبهمشان هميشه به افقهاي دور دست خيره شده ... و هر چه در چشمان سردشان جستجو كرده ام هيچ نشاني از آن برق با شكوه عشق نيافته ام .. ديده ام كه چطور يك عمر نا اميدانه براي جستجوي معني ساده عشق در تكاپو بوده اند، و با چشمان اشكبارم ديده ام كه هيچ گاه جوابي نيافته اند...
و گناه من اين است شايد كه هيچ وقت نخواستم هم خانه مردي شيشه اي باشم... و هميشه در افكارم عشق را مساوي هم نفس بودن قرار داده ام... و گناه من شايد اين است كه نخواسته ام مادر فرزنداني از جنس يخ باشم ...
هيچ قصد رفتن بالاي منبر و سخنراني كردن رو ندارم، فقط از همه دختراني كه ثروتي به بزرگي و ارزشمندي زندگي شان را به جلاي خانه هاي ميلياردي و ماشين هاي خارجي مي فروشند، شگفت زده ام . و از شما مي پرسم ، اين مادران چگونه فرزنداني را براي ايرانِ آينده تربيت خواهند کرد ؟
اصلا شايد همه گناه من اين است كه به فرزندان ايران زمين فكر ميكنم ؟؟؟
اما مطمئنا مي دانم, بزرگترين گناه من اين است كه هميشه عشق را باور داشته ام و از وقتي به معني سبزش پي بردم آن را جستجو كرده ام و تا روزي كه گرماي دستانش را در دست بگيرم، همچنان خواهم كاويد ....

بله من عصبانيم .... اتفاقا خــيــلــي عصباني هستم .... چون اين روزها قراره در ميان نا باوري خيلي ها براي بار دوم پس از شروع سال به قول همه آنهايي كه خودشان رو مصلحت انديش و خير خواه مي دانند، به بختم لگد بزنم. اگر به بخت لگد زدن اينه پس من با افتخار اين كار را تكرار خواهم كرد و با تمام وجود فرياد مي زنم تا همه بشنوند : اگر همه اينها گناه است من تا ابد گناه كار خواهم ماند !!!
خدا رو شكر مي كنم كه پدر و مادرم به غريبه ها اجازه دخالت در زندگيم رو نمي دهند و خودشون هم ازم نمي پرسند چرا . و خداي مهربونم رو شكر مي كنم چون مي دونم فقط خداونده كه تا بحال يك لحظه هم تنهايم نگذاشته و اونقدر مهربونه كه هيچ وقت نمي گذاره ...
و از شما عزيزان تشكر مي كنم كه صبورانه نوشته هاي بي سر و ته من رو مي خونيد و غر غر هاي گاه و بيگاه من و دلم رو تحمل ميكنيد .
دوستتان دارم ... تا ابد ! 

پریسا

 

                                                                                               

                                                                                    

اين روزها همه به افزايش بي رويه تعداد دختران فراري گير دادند، اما نمي دانم چرا نگراني همه فقط در حد بيان جملات سوزناك و ظاهرا دلسوزانه خلاصه ميشه...اين يكي از بزرگترين مشكلات مملكت ماست ... همه فقط حرف مي زنند تا مبادا از كاروان دلسوزانِ عقب بمونند...اما تا بحال نديدم كسي به فكر چاره باشه...
و حالا من نمي دانم چطور بايد به دختر 19 ساله اي كه با نا پدري 27 ساله اش مشكل داره دلداري بدم .... و چطور مي تونم اون رو به موندن و نرفتن قانع كنم ؟؟؟ احساس سرماي شديدي از درون دارم. انگار قلبم و عقلم هر دو با هم منجمد شدند و هر چي تلنگر مي زنم هيچ عكس العملي دريافت نمي كنم... همه چيز مثل يه گيجي مبهمِ ... با خودم مي گم :نكنه پريسا عوض شده و اون پريسايي كه نمي شد روزي رو بدون دردِ سر شب كنه، ديگه از عهده هيچ كاري برنياد؟ اين روزها دختري پاك و معصوم در انتخابِ سختِ بين نا پدري يا نا مادري يا فرار - و به قول خودش - رهايي سرگردان مونده.... و من هر چقدر به عقلِ منجمدم رجوع مي كنم نمي تونم راه حل منطقي براي اين مشكل پيدا كنم ... خيلي دوست داشتم بدونم يه مادر چطور شوهرش رو به بچه هايش ترجيح مي ده و با اينكه اصلا هم به شوهرش محتاج نيست و همه چيز رو مي دونه باز هم هيچ اعتراضي نمي كنه ؟!؟ آيا ميشه از واژه مقدس “مادر“ براي همچين شخصيتي استفاده كرد ؟ آيا حق مادري فقط در بدنيا آوردن خلاصه ميشه ؟
و اون پدري كه تقريبا بلافاصله بعد از طلاق مجددا ازدواج مي كنه، اصلا به بچه هايش فكر مي كنه ؟!!؟ شايد من توقع زيادي دارم ...لطفا شما بگيد .. وقتي پدر و مادر فرزندي رو به دنيا ميارن نبايد آينده فرزندانشون رو هم در نظر بگبرن ؟ يا لااقل اگه پشيمان شدند بتونند از غرورشون بگذرن و به هم برگردند ؟ اما در زير آسمانِ همين شهر، مادر – و شايد هم مادراني- بخاطر له نشدن غرورِ بي ارزش، حتي حاضر به خورد شدن غنچه نوشكفته اي به ارزشمندي دخترشان در زير پاهاي مردي غريبه هستند .....نمي دانم ... شايد هم رسم دنيا همينه و منٍ خوش خيال مثل هميشه بيش از حد از زندگي توقع دارم ....
شايد ارزشها تا ابد در حد يه رويا مي مونه و من روزي متوجه اين مساله بشم كه ديگه خيلي دير شده باشه .

روح من بين راه يخ زده است
دختري سر به راه يخ زده است
پشت دروازه دلم ديري ست
عشق، بي تكيه گاه ، يخ زده است
در فضايي ، پر از گل و خورشيد
زني از جنس ماه يخ زده است
(( صبر كن ! احتياط بايد كرد
جاده در نيمه راه يخ زده است ))
شانه ام ، اين كه تكيه گاهم بود
زير بار گناه يخ زده است ...

 

***

پریسا

 

                                                                                               

 

از مرد عاشقي شنيدم كه موقع مرگش مي گفت : « انسانها وقتي مي ميرند روي سنگ قبرشون تنها تاريخ تولد و وفاتشون رو مي نويسند. بين اين دو تاريخ هم فقط يه خط تيره مياد... فقط يه خط تيره ... انگار نه انگار كه يه زندگي در اين بين گذشته . و يه خط تيره كوچولو جاي همه لبخندها و اشكهاشون، خوشبختي و عشقهاشون ، حرفها و فريادهايي كه هيچوقت به زبان نيامده مي شينه... »
من تا بحال هيچ وقت از مرگ نترسيده ام اما شنيدن اين حرفها دلم رو لرزوند. شايد بخاطر اينكه نمي خواهم از من و زندگي ام تنها يه سنگ سياه با دو تا تاريخ و يه خط فاصله كوچولو كه جاي يه عمر زندگي قرار مي گيره ، باقي بمونه ... من مي خواهم متفاوت باشم ... و اونقدر به خودم ايمان دارم كه ميگم زندگيِ من مطمئنا متفاوت خواهد بود. من به سهمی کوچک از موفقيتها قانع نيستم . من يه سهم بزرگ از موفقيتهاي اين دنيا رو مي خواهم. من همه خوبيهاي اين دنيا رو مي خواهم . من مي خواهم در همه شاديها و همه لبخندها سهيم باشم. شايد اسمش رو جاه طلبي بگذاريد اما من فقط مي خواهم متفاوت باشم !

در اتاقي كه به اندازه يك تنهائيست
دل من
كه به اندازه يك عشق است
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيبايي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناريها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه ...
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من ، آسمانيست كه آويختن پرده اي آنرا از من مي گيرد
سهم من پايين رفتن از يك پله متروكست
و به چيزي در پوسيدگي و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاست
و در اندوه صدايي جان دادن كه به من مي گويد :
(( دستهايت را
دوست مي دارم ))

دستهايم را در باغچه مي كارم
سبز خواهم شد، مي دانم، مي دانم، مي دانم
و پرستوها در گودي انگشتان جوهريم
تخم خواهند گذاشت .

 

                                                                                               

 

كسي نيست ،
بيا زندگي را بدزديم ، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم .
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين، عقربكهاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي كنند .
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشي ام .
بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را .
مرا گرم كن
در اين كوچه ها كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم
من از سطح سيماني قرن مي ترسم .
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه جرثقيل است.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر معراج پولاد .
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات .
اگر كاشف معدن صبح آمد ، صدا كن مرا .
و من ، در طلوع گل ياسي از پشت انگشتهاي تو، بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمبهايي كه من خواب بودم ، و افتاد .
حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گير و داري كه چرخ زره پوش از روي رؤياي
كودك گذر دا شت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي بست
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.
و آن وقت من، مثل ايماني از تابش ((استوا)) گرم،
ترا در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد.

 

                                                                                               

 

سينه ام آينه اي است
با غباري از غم
تو به لبخندي از اين آيينه بزداي غبار...

 

                                                                                               

 

با گونه هاي غايبت از شوق گريه اين همه دوري چه مي خواهي ؟
بنگر چگونه با ردّ نام تو
دستان بلند فاصله در روي سينه هايمان فرياد مي كشد
كاش اين همه ابر بازيگوش تنها براي لحظه اي به كوچه هاي ديگر اين آسمان ميرفتند
و من
مرگ تو را در آغوش مي گرفتم
و بي وقفه اي به پندار با تو بودن مي مردم.
نه !
گوشهايم را وا نمي كنم.
پس تو ديگر چيزي از ناهمواري زمان مگو ،
و چشم از چند و چون آسمان بردار
كه واژگان خورجين كوچكم بومي نگاه روشنتان
و بي جذبه خيال خواهش تو
به دورترين تپه هاي فراموشي خواهند گريخت.
نه !
تو ديگر به ماندن و نرفتن و رفتن سراسيمه ام مكن.

 

                                                                                               

 

صدا كن مرا
صداي تو خوب است
صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.
در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم
چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايي من شبيخون حجم ترا پيش بيني نمي كرد.
و خاصيت عشق اين است.

(سهراب)

  

                                                                                               

 

اين روزها وقت زيادي براي برنامه هاي تلويزيوني نداشتم. فقط گاهي كه براي كاري مي رفتم پايين گزارشهاي اخباري توجهم رو جلب مي كرد.... اما تفاوت اخبارهاي مختلف فوق العاده جالبِ :
اخبار شبكه يك :
1- در حمله اخير تانكهاي رژيم صهيونيستي 11 نفر از غيرنظاميان و افراد معصوم فلسطيني به شهادت رسيدند.
2- تمامي (!!!) مردم دنيا با برگزاري تظاهرات ضد جنگ اقدامات آمريكا را محكوم كردند.
3- در كارناوال سالانه اي در شهر ريو دژنيروي برزيل شونصد نفر كشته شدند. گفتني است تعداد كشته هاي امسال اين كارناوال نسبت